Bendeki Bu Bitmek Bilmeyen Yaprak Dökümü Sevdası

Az önce Cem’i toprağa verdim geldim. Bu diziyi neden bu kadar seviyorum ben de bilmiyorum. Çünkü işte çok gerçek, bütün karakterler toplumumuzdan gibi şeyler söylemeyeceğim. Bu dizinin benim için anlamı çok kişisel olması ya da benim öyle yorumlamam. Ben küçükken anneannemlerle falan çok izlerdik. Hasta olduğumda ve okula gitmediğimde de sürekli tekrarları çıkardı. Dediğim gibi bu diziyle olan bağım kişisel çünkü bana çocukluğumu hatırlattırıyor ve hissettiriyor. Sanki o bölümleri hala anneannemin koca konsolunun üstündeki tüplü televizyondan izliyorum, öyle bir sıcaklık. Nineciğim bana tavuk butu kaynatmış ben de battaniyenin altından onu tuzlaya tuzlaya kemiriyorum. Evet evet, ben diziyi değil çocukluğumu seviyorum. Bir gün çocukluğum hakkında da yazayım.

  Şimdiiii, gelelim dizimize. Öncelikle Ferhunde Allah seni bildiği gibi yapsın. Ne istedin Cem’den? Ay çok yazık oldu Cem’e yaaa. Bok yoluna gitti adamcağız. O kadar üzüldüm ki Cem’in gidişine sanki benim kocam öldü. Bir çok kez ağlama teşebbüsünde bulundum ancak bunlar babam, kardeşim ve Youtube’nin telif politikası gibi nedenlerden ötürü bölündü. Şimdi de midnight jazz dinleyerek üzüntümü taze tutmaya çalışıyorum. Neyse, ne diyordum? Necla’yı gerçekten çok seviyordu ancak Necla için aynı şeyi söyleyemeyeceğim maalesef. Bilmiyorum Necla Cem’i o kadar da sevmiyordu sanki. Offf, neyse bunlar karışık konular bunlara girmeyeceğim.

  Leyla ve Necla çatışmasında ben Neclayı tutuyorum arkadaşlar. Evet, eniştesiyle kaçmış olabilir. Ama neden kaçtı bu kız diye bir sorun bakalım. Ben size sayayım: Oğuz sansarının ısrarı, Leyla’nın gıcık tavırları, aile baskısı, ergenliğin verdiği “sağlıklı” olmayan kararlar, babasının gözünde sürekli Leyla’nın daha çok sevilmesi… Bakın bunlar yalan değil. Aliş kaç kere Necla’ya Leyla diye seslendi, kaç kere Leyla’nın yaptığı hatalar affedildi de Necla’nın bir hatası sürekli yüzüne vuruldu? Necla’nın tek amacı babasının gözüne girmekti. Zaten bence bütün çocukların bir aksiyon alırkenki asıl amacı babalarına yaranabilmek. Bu kadar bir insanın hayatında tahakküm kurmak, ki bu ebeveyn bile olsanız yanlış olduğunu size milyonlarca nedenle anlatabilirim, nasıl bir narsisizm? Ya da durun psikolojik terimler kullanmayayım bu konu hakkında bilgi sahibi değilim. Nasıl bir kendini tanrı sanış? Kardeşim afedersin de sen kimsin tam olarak? Ben anne ve babanın kutsallaştırılmasına da çok karşıyım açıkçası. Ama o senin annen ya da babadır, yapar gibi söylemlerden her zaman gıcık kapmışımdır. Ne oluyor kardeşim, anne baba olunca size bir peygamber bilgeliği mi geliyor? Keşke gelse. Yaşlıların ve ebeveynlerin de insan olduğunu unutuyor toplumumuz. Ben insanlara sahip olduğu yaşa göre değil sahip olduğu bilgeliğe göre saygı duymayı tercih ediyorum. Ay yine konu dağıldı, geri dönüyorum. Leyla’nın sürekli aynı hataya düşmesine ne demeliyiz peki? Tamam travma bağı ama insan sürekli de aynı hatayı yapmaz ki kardeşim. Offf Leyla hakkında hiç konuşmak istemiyorum.

  Şevkeet, Şevkeet, Şevkeet… (Bu cümleyi bir dedektifin sorguya başlamadan önce söylediği replikler olarak hayal edin.) Canım benim azıcık aklını başına mı toplasan? Şerefsiz neden emanet araba alıyorsun. Sen de biliyorsun beceriksiz ve sümsük olduğunu. Bu arada beceriksiz ve sümsük olan Şevket ikinci olan. Birinciye karşı tatlı bir sempatim vardı. Hareketlerinin mantığını anlayabiliyordum ancak o ikinci yok muuu? Allahım oyuncu abimiz o kadar iyi oynuyor ki Şevket’ten ciddi anlamda nefret ediyorum. Cenabet misin nesin? Git bir abdest al. Arkadaşım, bir insan neye elini atsa ona kurutur mu? Zaten babasının o inşaata para yatırmasını geçiyorum. Ya da geçmiyorum kardeşim. Ali Rıza Bey, nedir efendim bu savurganlık? Mithat Bey’e verdiği para yüzünden de evi alamamışlardı. Paşama bak sen! Sanırsın Kanuni. Herkese para dağıtıyor. Leyla hayatında ilk defa doğru bir şey söylemişti bilmediğiniz işe girmeyin diye. Keşke dinleselerdi. Bir de Cem’in yaşadıkları Şevket’e kıyasla daha azken çocuk dayanamadı kalp krizi geçirdi öldü. Hacı sen nasıl bir gamsızsın ya? Hayriye Hanım’ın da dediği gibi taş olsa çatlar ama beyefendide tık yok. Neyse, aman herkes iyi olsun da bu Cemcik keşke ölmeseydi. Cidden çok üzüldüm.

  Fark etmeden destan yazmışım yine. Sanırım şimdilik bu kadar yeterli. Diğer karakterleri de keyfim gelince yazmayı planlıyorum. Keyif benim blog benim kardeşim. Ne istersem yaparım. Bak yine çok atarlandım. Herkese iyi geceler diliyorum efenim🥱